دنیای کوچکی ست

ما کِرم های زشت و پَلشتیم

بی دست و پا و کور

                            در پیله ای محقّر و تاریک

پروانه های نارس و کالیم

مایوس از احتمال ِ وقوع ِ حادثه ی بالهای رهایی

محبوس ِ تار و پود ِ حلقه ی ابریشمین ِ حسرت و تردید

دیوار می تنیم

بر خویش و بر تَنی

                         که هرگزمان خویشتن نبود

 

دنیای کوچکی ست

فرضی مُسلّم و محتوم

قطعیتی مَجازی و لرزان

امکان ِ عقل گریزی، به ارتفاع ِ شک و دروغ

ناممکنی، به مختصات ِ حقیقت و ایمان

"هست"ی شبیه "نیست"، "نباشد"، "نمی شود"

"هیچ"ی چنان که "بود"، "جز این نیست"، " تا ابد"

"شوق"ی به قدمت ِ افسوس و انتظار

"رنج"ی به قیمت ِ انکار و اختیار

شاید به وسعت ِ ابعاد ِ اندوهناک ِ تنهایی ِ تمامی ِ آدمیان حتی

 

دنیای کوچکی ست

کوچکتر از گلوله ی سردی که بی دلیل

سرب ِ سکوت را

بر حلق و حنجره ی سرخ ِ چهچهه می ریخت

کوچکتر از گلوی ِ گل آلود ِ ماهی ِ قرمز

وقتی میان ِ تشنگی ِ تُنگ ِ شیشه ای می سوخت

کوچکتر از نگاه ِ مه آلود ِ کودکی محروم

بر دستهای پینه بسته ی فقر

                                          در آستین ِ پدر

 

دنیای کوچکی ست

کوچکتر از دل ِ تنگی که دوست می دارد

قلبی بزرگ را

در عمق ِ سینه ی دنیای کوچکش

 

دنیای کوچکی ست

کوچکترش مکن ...