34- نَشتی های قلم

 

١

از راه که آمدم ...

تو خواب بودی و زمستان بود

برخاستی ...

بهار، پشت ِ پنجره می رقصید

که من دوباره به راه افتادم ...

 

٢

غمگین مباش !

تقصیر، از تو نیست

این جبر ِ ناگزیر ِ روزگار ِ لعنتی ِ ماست

                                                    که گاهی نمی توان

عاشق ترین "دو - گانه" های جهان را

                                                   با هم، کنار هم

بر حجله گاه ِ خلوت ِ "یک - گانِگی" نِشاند

مجموع ِ هر "دو"یی که "یک"ی نیست

جمع نقیض ها

                      همیشه به "یک" جا نمی رسد

از این محاسبه سهمی نمی بریم، هیچ

پس بی خیال ...

اصلاً بیا به شیوه ی دیگر

راهی، برای نامعادله مان دست و پا کنیم ...

با چشم ِ من به معما نگاه کن

انگار کن که ما‏

                     "شب" و "روز"یم

                                             - نادیدگان ِ نامتجانس -

دور از هَمیم و دورتر از احتمال ِ هم

اما ...

چه عاشقانه و مشتاق و بی قرار

حول ِ مدار ِ بی نهایت ِ تکرار

گم می شویم و به اتمام می رسیم

در جستجوی هم ...

                             ادامه ی هم ...

                                                    امتداد هم ...

 

 ٣

برف مي بارید

                    در ذهن ِ باکره ی كاغذ ِ سپيد ...

انديشه اي هوس آلود و نابكار

از بستر ِ برهنه ی سردش عبور کرد ...

شعری به خون نشست ...

 

٤

خورشید

             میهمان مان بود

و می درخشید، در کاسه ی آب ...

شب

        تشنه از راه رسید

و لاجرعه، تمام ِ دلخوشی هایمان را سرکشید

ما سیاه شدیم

                       و تا خود صبح

به جای خالی اش نگریستیم

و در کاسه ی آب، گریستیم

 

 ٥

وقتی سِگرمه های سوء تفاهم

صورت ِ انصاف را مچاله می کند

وقتی که اَخمناکی ِ یک شک ِ ناشکیب

با زخمواره ی ِ تردیدهای ِ گنگ

                                          هم ناله می شود

دیگر چه فرق می کند:

                               "چه کسی؟"،"کِی؟"،"کجا؟"،"چرا؟"

این گور ِ گود ِ دهان گشوده ی تاریک

محصول ِ دستهای ِ کور ِ تلافی ست، بی گمان

 

 ٦

و شاید

           حقیقت

                        همین باشد

همین که می گذرد ...

                                 همان که گذشت ...

 

33- بزنگاه معجزه

 

هی !

ساده لوح ِ سایه نشین !

                                    آفتاب را ببین !

چشم انتظار ِ کدامین طلوع ِ نه ممکن، نشسته ای

گردن، به بند ِ کدامین دخیل، بسته ای هنوز

اينقدر پاي اين بساط ِ عبث، پا به پا مكن

اينگونه سر مَنه، به دامن ِ عفريته ي فريب

كُرنش مكن، مقابل ِ اين معبد ِ عقيم

بيهوده ميوه هاي كال ِ باغ ِ شعبده را

دندان مزن، به ذائقه ي كج خيالي ات

معبود ِ دادگسترت، آیا

هرگز تو را

برای چنین حقارت ِ ننگین و موهِنی

                                                 به نیابت گُزیده بود ؟ ...

 

هی ! ... لعنتی !

                          نگاه کن !

با خود چه می کنی ... ؟

از این نَمد

نصيب ِ تو، جز شبكلاه ِ مضحك ِ منگوله دار چيست ؟

بازيچه اي شده اي

                           در دست ِ معركه داران ِ مار دوش

یا چون مترسك ِ بي مغز ِ مُندَرسي، ايستاده اي

با پاي چوبي و با قامتي قِناس

تا پاسدار ِ مزرعه ي خشك ِ پشت ِ سر باشي ...

مفهوم اين عقوبت ِ اندوه بار چيست ؟

پايان ِ اين فضاحت ِ بي انتها كجاست ؟

ك‍ژ راهه رفته ای ...

بی راهه می روی ...

 

اين بُقعه ها، شفا به هيچ مريضي نداده اند

اين حُقّه هاي سوخته، بوي حقيقت نمي دهند

اين ناخداي مست ِ مسخ شده بر كشتي ِ فنا

با لنگري كه بر مدار ِ تحجّر نشانده است

هرگز تو را به راه سلامت نمي برد ...

گوساله وار

                 دل خوش به معجزه ي سامري مشو

موسای خویش باش

تا پای بند ِ بندگی از تَن فرونهی

تا کوه را شکافی و از نیل بگذری

تا سِحر ِ ساحران ِ دغل، بر ملا کنی

 

چشم انتظار ِ چیستی ؟

                                   دل ناگران ِ کیستی ؟

اعجاز، خود، تويي

                          - اگر از وَهم، وارَهی -

 

هی ! ... ساده دل !

                             بجنب !

برخیز و دست برآور

برخیز و کار ِ ناتمام ِ خدا را تمام کن

برخيز و ...

                معجزه كن ...