هی !

ساده لوح ِ سایه نشین !

                                    آفتاب را ببین !

چشم انتظار ِ کدامین طلوع ِ نه ممکن، نشسته ای

گردن، به بند ِ کدامین دخیل، بسته ای هنوز

اينقدر پاي اين بساط ِ عبث، پا به پا مكن

اينگونه سر مَنه، به دامن ِ عفريته ي فريب

كُرنش مكن، مقابل ِ اين معبد ِ عقيم

بيهوده ميوه هاي كال ِ باغ ِ شعبده را

دندان مزن، به ذائقه ي كج خيالي ات

معبود ِ دادگسترت، آیا

هرگز تو را

برای چنین حقارت ِ ننگین و موهِنی

                                                 به نیابت گُزیده بود ؟ ...

 

هی ! ... لعنتی !

                          نگاه کن !

با خود چه می کنی ... ؟

از این نَمد

نصيب ِ تو، جز شبكلاه ِ مضحك ِ منگوله دار چيست ؟

بازيچه اي شده اي

                           در دست ِ معركه داران ِ مار دوش

یا چون مترسك ِ بي مغز ِ مُندَرسي، ايستاده اي

با پاي چوبي و با قامتي قِناس

تا پاسدار ِ مزرعه ي خشك ِ پشت ِ سر باشي ...

مفهوم اين عقوبت ِ اندوه بار چيست ؟

پايان ِ اين فضاحت ِ بي انتها كجاست ؟

ك‍ژ راهه رفته ای ...

بی راهه می روی ...

 

اين بُقعه ها، شفا به هيچ مريضي نداده اند

اين حُقّه هاي سوخته، بوي حقيقت نمي دهند

اين ناخداي مست ِ مسخ شده بر كشتي ِ فنا

با لنگري كه بر مدار ِ تحجّر نشانده است

هرگز تو را به راه سلامت نمي برد ...

گوساله وار

                 دل خوش به معجزه ي سامري مشو

موسای خویش باش

تا پای بند ِ بندگی از تَن فرونهی

تا کوه را شکافی و از نیل بگذری

تا سِحر ِ ساحران ِ دغل، بر ملا کنی

 

چشم انتظار ِ چیستی ؟

                                   دل ناگران ِ کیستی ؟

اعجاز، خود، تويي

                          - اگر از وَهم، وارَهی -

 

هی ! ... ساده دل !

                             بجنب !

برخیز و دست برآور

برخیز و کار ِ ناتمام ِ خدا را تمام کن

برخيز و ...

                معجزه كن ...