من گاوي صبورم و سر به راه

طالع نويسان ِ كهنسال ِ شرق ِ دور

                                                در زيج هاي مقدس

سال ِ وقوع ِ مرا

                      هشدار داده اند ...

 

من شخم مي زنم

                           - كشتگاه ِ تو را -

من شير مي دهم

                          - كودكان ِ گريان ِ تو را -

و يوغ ِ ناخدایی ِ تو

                           بر گردن ِ من است ...

 

زمين، زير ِ پايم مي لرزد و مي شكافد

- آنگاه كه من به راه مي افتم -

پرنده ها بر سرم لانه مي سازند

- آنگاه كه من لقمه هاي اندوهبار ِ"چرا" هايم را

                                                             نُشخوار مي كنم -

و گرسنگي نجات مي يابد

- آنگاه كه من به خاك مي افتم و ذبح مي شوم -

با دشنه ي زنگار بسته ي تو

                                        كه از گلوي خشکم مي گذرد ...

 

هرگز - ولي -

                    بر آنچه كه هستم

                                                عصيان نكرده ام

يك لحظه هم

                    به آنچه تو هستي

                                                 حسرت نبرده ام

تاوان ِ گاو بودن ِ من، غير از اين نبود !

خود خواستم كه بار ِ جهل ِ آدميان را

                                                   بر دوش افكنم

نادان خطابم مكن

دانا ترين ِ شما نيز - هرگز - چنين نبود !

نزديك تر بيا ...

 

اینک منم ...

آن گاو ِ سرفراز و شكوهمند

كه چون اسطوره اي ستُُرگ

بر بام ِ كهكشان ِ زمان ايستاده ام

 

بنگر

چه سخاوتمند و بزرگوار

دنياي ِ كوچك و بیهوده ی تو را

                                         - هر سال، هر بهار -

حول ِ مدار ِ شاخ هاي بلندم

                                        تحويل مي كنم !

 

پس به خطا - گاو - خطابم مكن

شايد كه تقدير ِ تو باشم !