ديوانه وار

پنجه به ديوار مي كشيد

مي كوفت ، سر ، به سقف ِ قفس

                                            - چون پرنده اي -

آشفته و خراب

مثل ِ هميشه و هنوز

اين بار هم ، به غير ِ تو ، انديشه اي نداشت

مي خواست

                   - باز -

پَر بكشد تا هواي ِ تو ...

در خود مچاله شد و تنگ ِ تنگ شد

برخاستم كه به عقلش بياورم ...

سودي نداشت

                       مرغ از قفس پريد

اين بار هم گريخت ...

 

اين بار هم نشست

خاموش بود و لال

بيچاره در مقابلت انگار مرده بود

در چشم هاي شيشه اي ات ، خيره ماند و مات

گويي به سنگ مي نگرد ...

 

حالا ... " نخواستي" ...

                                يا ..." نتوانست " ...

هر چه بود ...

 

اين بار هم شكست

بغضش گرفت و تاب نياورد و خُرد شد

چون اشك ِ سرد

از بام ِ چشم هاي تو ، افتاد روي ِ خاك

اين بار هم ، هزار تكّه شد و بي نصيب ماند

هر تكّه اش حديث ِ تمنّاي ِ ناتمام ...

كارش ولي تمام ...

                          ... ديگر نمي تپيد ...

 

اين دل - دوباره - دسته گلش را به آب داد

اين دل - هميشه - دار و ندارش به باد رفت

يك بار هم نشد كه بيايد به كار ِ ما

 

اين بار هم نشد !