14- گل گلدان روزگار
برای مادرم؛
که عمری ست می بارد ...
چندي ست ساكت و خاموش و خسته ام
از هاي و هو / خلاص
از رنج ِ صحبت ِ اندوهبار ِ آدميان / خالي و رها
درمانده در برابر ِ عمر ِگريز پا
تنها / كنار ِ اين دل ِ تنها / نشسته ام
چندي ست غربت ِ يك بغض ِ بي شكيب
بي گاه و بي دليل / آرام و با وقار
هر شب براي چشم هاي منتظر ِ بي قرار ِ من
آواز هاي خيس ِ پُر از اشك خوانده است
چندين شب است
آسمان ِ زر اندود ِ خواب هاي رنگارنگ
تا وقت ِ خواندن ِ خروس ِ سحرگاه ِ اين ديار
باران ِ بي دريغ باريده ست
شايد به شست و شوي شبانه
تعبير ِ گريه هاي جاودانه ي اين خاطر ِ پريشان را
پيدا كند، ميان ِ خاطره هاي پُر از غبار
اينك / من و طلوع ِ سرابي ترين ِ روياها
اينك / من و غروب ِ غم انگيز ِ قصه هاي مانده به ياد
اينك / من و صلابت ِ پاييز و برگ ريزان ِ صدها هزار
برگ ِ خزان خورده ي درخت ِ سپيدار ِ رفته ز ِ ياد
هر شب، صداي ناله ي شب تاب
هر شب، صداي مرغ ِ مناجات / بيداد مي كند
هر شب صداي باد
هر شب صداي بارش ِ باران
تكرار ِ نام ِ عزيزي ست، بي گمان
بر پشت ِ بام ِ خالي ِ اين خاكدان ِ خلوت ِ در خود خميده ي خيس
تكرار ِ نام ِ عزيزي ست آشنا
با يك بغل، ترانه ي لالايي
با يك سبد، نگاه ِ نوازشگر ِ نجيب
با يك دل ِ شكسته ي غمگين ِ بي نصيب
تكرار ِ غصه هاست / مرور ِ گذشته ها
تكرار ِ غصه هاست / سراپاي قصه ها
حالا به روزهاي رفته مي نگرم :
در انتهاي كوچه ي تاريك ِ كودكي
آن دورها
آنجا كه صحبت ِ دريا و آسمان ِ مِه زده / اندوه مي برد
آنجا كه بين ِ تشنگي ِ ساحل و امواج ِ در تلاطم ِ دائم
از سايه و سفر و فاصله ها رنجش و ملالي نيست
آنجا كه هيچ قاصدكي پيك ِ درد نيست
آنجا كه هيچ گاه / مهتاب ِ نقره تاب
از شرم ِ ديدن ِ رخسار ِ آفتاب
پنهان ميان ِ ابرهاي مرارت نبوده است
آنجا
ميان ِ آنهمه گل هاي ماندني
بر پاي پنجره ي باز ِ اشتياق
يك چادر ِ سپيد ِ پر از ياس هاي ريز
با لاي لاي ساده ي گرمش
روياي رقص ِ برگ ِ نورس ِ باران نخورده را
بر ديدگان ِ خواب رفته ي ايام ِ پر طراوت ِ كودكي ام، جاي مي دهد
آن روزها كه رفت
تنها پناه ِ اين دل ِ لرزان
يك چادر ِ سپيد ِ پر از ياس ِ ريز بود
يادم نرفته است ... / يادت كه هست ؟ ...
فريادهاي باغ ِ گلابي / وقتي كه مي گريختم از انتهاي باغ
دشنام ِ پنجره هاي شكسته شيشه ي خالي
اندوه ِ مادر ِ گنجشگكان ِ سنگ خورده ي زخمي
نفرين ِ يك گل ِ پرپر ميان ِ باد
مرگ ِ غريب ِ شاپركان ِ بريده بال ...
يادم نرفته است ...
با اينكه بار ِ معصيتم بيش از اين نبود
وقتي كه دست هاي تلافي، مرا طلب مي كرد
تنها پناه ِ طفل ِ گنهكار
آن چادر ِ سپيد ِ پر از ياس ِ ريز بود
تنها / اميد ِ با تو نشستن
از دست ِ آتش ِ دوزخ / رهايي ام مي داد
اي كاش آب مي شدم از شرم
حالا / ميان ِ اينهمه ترس و گناه ِ طاقت سوز
كو مرهمي كه داغ ِ دلم را هميشه درمان بود ؟
اي كاش مي شد از دريچه ي زندان ِ سال و ماه
يكبار ِ ديگر از مسير ِ آمده برگشت ...
با هر چه هست و نيست ...
با هر چه بود و نيست ... / با هر چه بود و نيست ...
حرفم دروغ نيست :
من خواب ِ آفتاب ِ روشن ِ فصل ِ بهار را
در يك شب ِ سياه ِ زمستان ِ مرده دل ِ سرد / ديده ام
من خواب ديده ام
باور كن اي كرانه ي آبي / اميد ِ سبز
كو ؟ پس كجاست ؟ / آنهمه پرواز ِ بي خيال
كو ؟ پس كجاست ؟ / آنهمه آواز و قيل و قال
يادم نرفته است ... / يادت كه هست ؟ ...
غوغاي عطر ِ نان ِ تنوري / ميان ِ سفره ي صبح
اندوه ِ كوچه هاي خاكي ِ آزرده از قدوم ِ عبور
بلواي ِ مدرسه رفتن / كتاب ِ آغازين / آهنگ ِ زنگ ِ فراغت
و ميل ِ خوردن ِ سيبي / كه يادگار ِ تو بود ...
غروب ِ آفتاب ِ خسته ي دلگير
بانگ ِ اذان ِ مرد ِ مناجات خوان ِ پير
خرما و سبزي و نان و پنير و چاي
باران ِ رحمت و افطار ِ روزه ي يك روز ِ بي سحر
نزديك هاي عيد و آخرِ اسفند
تنگ ِ بلور ِ ماهي ِ قرمز / شكوفه هاي سفيد
ديدار ِ اهل ِ محبت / گلاب / گل بوسه
و شهر ِ شاد ِ پُر از آينه / با آسمان ِ صاف ِ تماشايي ...
هر چند، دير و دور
هر چند، پُر ملال
اما هنوز / مرغ ِِخيالم، اسير ِ ديروز است ...
اي فصل ِ با صفاي صميمي
سنگ ِ صبور ِ من
تعبيردار ِ خواب هاي ِ كودكيم
بانوي رنج ديده ي ِ سالان ِ سخت و دور
آهوي مست ِ جنگل ِ سبز ِ پُر از بهار
قربان ِ قامتت
گل ِ گلدان ِ روزگار ...
برخيز و باز به سركُن
آن چادر ِ سپيد ِ پر از ياس ِ ريز را
چيزي بگو / براي دلم قصه اي بخوان
اين طفل ِ ناسپاس / اين كودك ِ شكسته و خسته
در ازدحام ِ اين همه فرياد و همهمه
تنها به لاي لاي ِ مهربان ِ تو آرام مي شود
برخيز و باز مرا سر پناه باش
بار ِ دگر بيا و مرا در بغل بگير ...
بانو !
تو را به جان ِ عزيزت قسم / بمان ...
مادر !
تو را به خدا / تا ابد نمير ...
اصفهــــــــــــــان
آذر 1373