برای آن یکی که "بود" ...

 

نبود 

از مرزهاي صداقت، گريخته ...

با نردباني از فريب

                         گام، بر بام ِ كثيف ِ تظاهر نهاده بود

- رقصان به دست ِ باد

                            بيرق ِ صد رنگ ِ حيثيت و آبروي او -

چاكرمآب و پست

خم شد براي آب كشيدن ِ آن جانماز ِ چرك

در تشت ِ بي حيايي و رسوايي ِ پلشت ِ درونش ...

ديدم كه در كمال ِ فلاكت، سقوط كرد

آنگاه

چون فضله ي پرنده ي نحسي

گم شد، درون ِ دهان ِ گشاد ِ خاك ...

در سنگدان ِ مكافات ِ روزگار

                                     يكباره گور به گور شد ...

بود

 از خاكريز ِ معجزه مي آمد

دستش - ولي هنوز - در دست هاي تفنگش ...

پايش، ميان ِ كفش هاي حماسه ...

                                                جا مانده بود ...

بي دست و پا

                    به خلوت ِ تنهايي عميق و غريبانه اش خزيد

با آب ِ چشم هاي روشن و خون ِ دلش، وضو گرفت

آنگاه سر نهاد

                    بر سينه ي گشاده ي سجاده ي سپيد

خنديد و  ...

                 با تمام ِ زخم هاي دلش

                                                  بي صدا، گريست ...

 

ديدم كه پر گشود و رها شد

پس، چون شكفتن ِ آتش فشاني از ستاره و خورشيد

در بي كران ِ آسمان ِ تيره ي شب

                                             نقطه نقطه شد ...