حرفي نمانده ...

سخن را مجال نيست

اين بغض ِ در گلو نشسته ي بي تاب

فرياد ِ زخمي از پا فتاده اي ست

محبوس ِ تار و پود ِ حنجره اي سرخ و بي صدا

ما وارثان ِ صبر و سكوتيم

- همچنان -

نظّارگان ِ ساكت و خاموش ِ روزگار

نزدیک تر بیا ...

از پشت ِ پنجره ي دود و درد و اشك

با من نگاه كن ...

اين خون ِ كيست كه مي جوشد اينچنين

چون چشمه اي كه از دل ِ كوهي روانه است ؟

اين خون ِ كيست كه فواره مي زند

چون واژه هاي سرخ ِ سرودي جگرخراش

از سينه اي كه مرگ در آن خانه كرده است ؟

ديگر چه جاي حرف و سخن

نه ... مجال نيست

تنها نگاه كن ...

از پشت ِ پرده ي لرزان ِ درد و اشك

- دیوانه وار و مست و تبردار -

پاییز ِ نابکار ِ فریبنده را ببین ...

دیگر ز من مپرس

با برگ های سبز ِ درختان چه کرده اند ...