27- دو گاه
1- گاه اول
حالا که وقت، به کام است و بخت، رام
حالا که دوستان ِ موافق
همه هستند و جمع مان جمع است
حالا كه روزگار ِ هميشه عبوس ِ بي انصاف
در اين دقايق ِ بي دغدغه ي باور نكردني
با چهره اي گشاده و با خُلق و خوی ِخوش
ما را به فرصت ِ ضيافت ِ ممنوع
راه داده است
اينگونه لااُبالي و سرمست و بي هراس
پا، بر زمين ِ سُست ِ سخن چين ِ زير ِ پا، مكوب
آواز ِ شادنوشي ِ خود را خلاصه كن
آرام تر برقص
مِي در قدح مريز ...
اهريمن ِ حسود ِ غم انگيز
خواب است
پشت ِ پنجره ي نيمه باز ِ شب
آهسته تر بخند ...
اندوه ِ بد سرشت
بیدار می شود
2- گاه دوم
شب شكسته است و خُرده شيشه ها
در آسمان، رها
ماه، زخمي است و مثل ِ شمع ِ نيم سوز
دود مي كند
آه مي كشد
آب مي شود
اشك ِ ماه
مي چكد در آب ِ بركه
عكس ِ ماه
تكه تكه مي شود
تو، كنار ِ بركه ايستاده اي
با همان شمايل ِ بهاري ِ قشنگ
من خراب و خسته ام
نشسته ام
طرح ِ واژگون ِ ما
نقش ِ روي ِ آب مي شود
آب، تاب مي خورد
مچاله مي شود
زندگي، درون ِ چشم هاي ِ خيس ِ من
سراب مي شود ...
باز اين منم كه مانده ام
باز اين تويي كه رفته اي
من - ولي - دلم براي روي ِ ماه ِ تو
تنگ مي شود