• ميا به خواب من امشب ...

كه چشم خوابم نيست

                               كه تشنه ام و طاقت سرابم نيست

          كه خواب، بيدار است ...

                                   

  • ميا به خواب من امشب

          ميا ، ميا ، برگرد

حصار ديده ي بي خوابِ من فراتر از اوج است

چنان بلند كه حتی خيال رويا هم

در انتظار ملاقات

                     پشت در

                                 مانده ست

 چقدر درمانده ست !

 

  • ميا به خواب من امشب ...

كه خواب لايق فهميدن حقايق نيست

كه خواب تزوير است

و خواب عاشق نيست

و خواب را دل نيست

و خواب عرصه ي رقصيدن شقايق نيست

 

طنين سازِ بد آوازِ خواب

                                نازيباست

و سقف قلعه ي شب

                                تا خودِ خدا

                                               بالا

دو بال پر پر رويا

                    - اسير و بي پرواز -

در امتداد شكافي از آن قفس

                                        پيداست

 

  • ميا به خواب من امشب ...

صداي پاي تو در خواب من حقيقت نيست

نگاه گرمِ تو

              - آنجا -

                        بلور يخ دارد

و ابرِ گنگِ فراموشي

                          - از فراز خواب -

به روي خاطره ها

                      برف مرگ مي پاشد ...

 چگونه روي تو در خواب باورم باشد ؟

مگر خيالِ پريدن

                    كه خوابِ هر شبِ يك مرغِ بي پر و بال است

 شكوه پر زدنش را

                         دوباره مي آرد ؟!

مگر كسي به سرزمين خيالات

                                       دانه مي كارد ؟!

مگر سراسر خوابي

                        - كه آمدي با آن -

به ضربِ گام سپيده

                          زِ هَم نمي پاشد ؟!

 مگر نمي داني ؟ ...

كه دستِ خواب من از هر طرف كه مي گردد

چقدر از درِ دروازه ي دلت دور است ...

 مگر نمي بيني ؟ ...

كه شب به كنج سياهي نشسته و

                                                 هر دَم

به عشق خسته ي من

                              جاهلانه مي خندد ...

 

  • تو چه اندازه ساده انديشي ... !

گمان نموده اي كه به خواب از گزند من دوري ؟ ...

بدان كه چشمه ي چشمِ من

                                        آبِ مرداب است

و خوابِ امشبِ من

                           بي كرانه اي از آب

ميا به خواب من امشب

وگرنه

        خوابِ تو

                     - با تو -

                                غريق در آب است ! ...

 

  • شب

       - از طلوع سحر -

                              خون زِ ديده مي گريد

افق

      - كه غرقِ به خون است -

                                        امتدادِ فرارش ...

سزاي خنده ي شب

                          در سپيده رسوايي ست ...

 ... و  باد

             نغمه ي مرغان صبح را دارد ...

... و  رقص قاصدكان

                          در هوا

                                   تماشايي ست ...

... و  غنچه ها

                    كه به ترتيب

                                     مي پرند از خواب ...

 ... و  ... من ...

 كه در اين فصل بي شكايتِ گل ها

نشسته ام

               - اينجا -

                          كنارِ تنهايي ...

چقدر جاي نگاهت

                       ميان ما

                                 خالي ست

چقدر تنهايي ست ...

                           چقدر تنهايي ...

 

  • ... و  شب

              چه دير گذشت ...

                                       -  و  هرچه بود گذشت -

...  و  تو

             چه دير شدي ...

...  و  من

             چه پير ...

 

  •  بيا ...

بيا كه روز  مي دمد از پشتِ اين همه تاريك

بيا كه شهرِ تصاويرِ قيرگون

                                   گم شد

و  راه دهكده ي سبزِ زيستن

                                      نزديك

و  يك قدم باقي ست ...

                                به ابتداي نور

                                                  به اولِ خورشيد ...

 

  •  بيا  و  راحت از اين رنجِ بي حسابم كن

 بيا كنارِ من و عاشقانه خوابم كن

بيا كه بيدارم

كه شب

           - چو شب پره -

                                 پر زد

                                         زِ سرزمينِ خيالم

بيا به ديدارم ...

كه شب دگر مرده ست ...

و غصه را برده ست ...

و ديو غم رفته ست ...

                             و  ... خواب هم خفته ست !

                                                      

                                        بنــدر انـزلي

                                                 مرداد   1372